Survival Kit for Sad Times

by N.

Akıntıya karşı yüzebilen
Koi Balığı

Hayat olağan akışında giderken, günlük dertlerim iş yeri sorunları veya en derininden memleket meseleleri iken çok sevdiğim bir insandan mesaj aldım...

Mide kanseri olduğunu ve teşhisin erken koyulamadığını söyledi. Şok olmuştum tabii, ama saf bir şekilde umutluydum da. Bata çıka geçen yaklaşık 1 yıl sonunda kısa bir süre önce vefat etti. Özellikle son 1 ayda, onun gün geçtikçe eriyip gitmesini, annesine bile veda etmesini, ölüm ilanının gönderileceği mail listesini oluşturmasını; kısacası ölmek fiilinin şimdiki zamanını çekiyor olmasını izlemek, varoluş zeminimi oldukça kayganlaştı. Kendisinin uzakta oluşu ve hayatımdaki pek çok kişinin onu tanımıyor oluşu bu “sürreal yas”ı tek başıma tutmamı zorunlu kıldı. Bu dönem boyunca kendime bir “survival kit “ oluşturduğumu fark ettim. Umarım ihtiyacınız olmaz, ama kara günlerden sıyrılmak için yaptıklarımı paylaşmak istedim:

1.     Hafif dergiler okumak: Psychologies bu dönemde bana en iyi gelen dergiydi. İçi mutsuz insanların ne yapıp etmesi gerektiğine dair yazılarla dolu. Mutsuzlar kulübünün geçici bir üyesi olarak ben de her yazılanı ciddiye aldım tabii. Bunun yanı sıra kadın dergileri de oldukça faydalı oldu. Her şeyin toz pembe olduğu dünyalar acımı geçici de olsa unutturdu.

2.     Ruh emicileri uzak tutmak: Eminim hepinizin çevresinde vardır, modunuzu düşüren, sizi yoran ve ruhunuzu emen. Bu bir iş arkadaşı veya bir akraba olabilir.  Bu insanları hayatınızdan çıkarmak için çok iyi bir gerekçeniz var artık. Buluşmayın, mesajlarına kısa cevaplar verin, anlamıyorsa “lütfen beni rahat bırak” cümlesini derinden hissedeceği her türlü davranışı sergileyin. I know it sounds cruel, ama bu zamanlarda hayat bu ruh emicilerle daha da zor ve şu an bunlardan kurtulmak için çok haklı bir gerekçeniz var.

3.     Manikür pedikür yaptırmak: Zaten bir rutinim olan bu pratik yas döneminde bana extra iyi geldi. Ellerinizi ve ayaklarınızı birine teslim etmek, tırnaklarınızı daha önce hiç denemediğiniz saçma bir renge boyatmak güzel bir şey. Bunun da ötesinde manikür salonundaki normalde beni boğan kadın sohbetleri öyle iyi geldi ki ruhuma... Kimin çocuğu hangi okula gidiyor, kim ne zaman evleniyor, kimin kocası tam bir baş belası, kim bu kış kaç kilo aldı... Diğer müşterilerin hikayelerine maruz kalmak hiç bu kadar eğlenceli olmamıştı.

4.     Sosyal medyada O'na dair paylaşımda bulunmak: Daha önce bana “harbi manyak” gelen bu tür insanların ruh halini deneyimlemiş olmak ve tükürdüğümü yalamak oldukça ilginçti. Tek kişilik yasımı duyurmak mı yoksa vedamı resmileştirmek mi bilmiyorum, ama instagram hesabımda O’nun fotoğrafını paylaştıktan sonra hafifledim. (Bu arada insanlar neden böyle bir paylaşımı “like” eder sorusu da kafamı kurcalamadı değil...)

5.     Astrolojik yorumlara dalmak: Zaten ilgi alanım olan bu mesele yas sürecinde tavan yaptı ! Tüm sorumluluğu gezegenlere yıkmak ve lanet gezegenlerin düzeleceği günleri müjdelemek beni sevindirdi.

6.     Sütlaç: Bu dönemde istediğim şekilde oburluk yapamadım (sad but true); çünkü zaten hep başına buyruk takılan midem stresten rahatsızlandı ve hayatımın ilk endoskopisini yaptırmak zorunda kaldım. Sanki midem bir tür yas sürecine girmişti ve taziye kabul ettiği tek yiyecek sütlaçtı ! Neden bilmiyorum, sütlaç yemek beni mutlu etti. Tabak tabak bu masum tatlıyı yedim. Muhtemelen sütlaç bana bu dönemi hatırlatan bir yiyecek olarak kalacak zihnimde.

7.     Ne olup bittiğini bilmeyen birileriyle takılmak: Bu kişi hayatınıza yeni girmiş olabilir veya zaten etrafta olan ama şu ana kadar “gel bir takılalım” demediğiniz biri olabilir. Davranın. Onu hayatınıza şimdi sokun; ama derinlere gitmeyin. Yasınızı bilmesin, günlük sohbetler edip dursun yanınızda. Belki ilerde açıklarsınız durumu, “canım, sen aslında sadece bir araçtın; amaç değil”, dersiniz. Ama kendinizi kötü de hissetmeyin; çünkü belki siz de onun için öylesinizdir.  Ayrıca siz Immanuel Kant da değilsiniz, o yüzden feel free.